ඇඟිලි ගනිනෙමි අවැසි දිනයට
උදාවන තුරු එදින
දැනේවි පාළුව මසිතට
සිහිවෙද්දි ගෙදර
දුවන් යන්නට හිතුන වාර ද
අනන්තයි ඒ මොහොතෙ මා හට
හිත හදාගමි මම ම හිතමින්
සිහිනයයි මෙය සැමදෙනාගෙ ම
නේක වර්ණෙන් පාට කෙරුමට
දුෂ්කරයි ඒ දකින සිහිනය
නමුත් වෙමි මම සිත්තරාවිය
නිමා කරමින් කෙසේ හෝ එය...
කුඩා කළ සිට මාගේ බලාපොරොත්තුව වූයේ ගුරුවරියක් වීම යි. මාගේ පමණක් නොව මාගේ අම්මාගේ ආශාව වූයේ ද මා ගුරුවරියක්වනවා දැකීම ය.
"ගැහැණු ළමයෙකුට හොඳ ම රස්සාව තමයි ගුරුවරියක් වීම. නිදහස් රස්සාවක්නෙ... කවද හරි මගේ පුතා සාරියකුත් ඇඳලා ලස්සනට චූටි ටීචර් කෙනෙක් වෙලා ඉස්කෝලෙක අහිංසක ළමයි ටිකකගෙ ඇස් පාදන්න යනව දකින එක තමයි මගෙ ලොකු ම ආසාව... මගේ පුතාලා කාටත් බරක් නොවී හොඳ තැනක ඉන්නව දැක්කොත් මට ඒ ඇති. වෙන මොකුත් ඕනෙ නෑ... අපිට කන්න බොන්න නැතත් කමක් නෑ.... කොහොම හරි මගේ පුතාලට උගන්නන්න දඟලන්නෙ අපි අන්න ඒක්ටයි... හොඳින් ඉගෙනගනින් පුතේ... එතකොට උඹලට දුක් විඳින්න ඕනෙ නෑ... ඒ දිහා බලලා අපිටත් සතුටින් ඇස් දෙක පියාගන්න පුළුවන් එතකොට...."
මේ මාගේ අම්මා නිතර කියූ දෙබසකි. මා කුඩා කළ සිට අම්මා මෙසේ කියන්නේ ඇගේ දෙනෙතේ කඳුළු පුරෝගනිමිනි... ඒ දර්ශනය මගේ සිතේ තැන්පත් වී තිබේ... මා අද ගුරුවරියක් කළේ මේ වචන කිහිපයත් මගේ අම්මාගේත් අප්පච්චීගේත් දුක් මහන්සියත් ය.
...............................................................................
මා විශ්වවිද්යාල වරම් ලැබූ පුවත ඇසූ මාගේ දෙමාපියන් තුළ එදා හටගත් ඒ සතුට, එදින ඔවුන්ගේ හැසිරීම මට අදටත් මැවී පෙනේ...
"මගේ පුතාලට වරදින්නේ නෑ..."
එදා සතුටු කඳුළු වගුරවමින් අම්මාත් අප්පච්චීත් දෙදෙනා ම එක ම මොහොතේ මෙසේ කීවේ මාගේ නෙතට ද කඳුළක් ගෙන්වමිනි...
...............................................................................
මාගේ මව ඇඟලුම් කර්මාන්තයක සේවිකාවක් ලෙස සේවය කළා ය. අප්පච්චීගේ රැකියාව වූයේ රෝහලක ආරක්ෂක නිළධාරියෙකු ලෙස කටයුතු කිරීම යි.
අම්මේ... අම්මේ...
මද වේලාවක් අතීතයේ සිරවී සිටි මා පියවි සිහියට පැමිණියේ චූටි පුතාගේ කෑ ගැසීමත් සමඟ ය.
මම මගේ දරුවන් දෙදෙනාගෙන් මාගේ අතීතය දකිමි. මගේ අම්මාට මෙන් මට ද සිටින්නේ දුවයි පුතයි. මමත් මල්ලීත් ගත කළ ඒ සුන්දර ළමා කාලය මගේ දරුවන් දෙදෙනා තුළින් මා විඳින්නේ ඒ නිසා විය හැකි ය. මාගේ සැමියා වෛද්යවරයෙකි. සුදත් වන ඔහු මට පළමුවරට මුණ ගැසුණේ විශ්වවිද්යාලයේ නාට්ය උත්සවයක් බැලීමට ගිය අවස්ථාවේදී ය.
කලා මාධ්යයෙන් උසස්පෙළ විභාගයට පෙනී සිටි මා අද ගුරුවරියෙකි. උසස්පෙළ විභාගයෙන් පසු පේරාදෙණිය විශ්වවිද්යාලයේ පළමුවන වසරේ මා අධ්යයන කටයුතු සිදු කරන විට සුදත් සිටියේ වෛද්ය පීඨයේ දෙවන වසරේ අධ්යයන කටයුතු සිදු කරමිනි.
එක් දිනක් පේරාදෙණිය විශ්වවිද්යාලයේ වලේ පැවැත් වූ නාට්ය උත්සවයක් නැරඹීමට පැමිණ අහම්බෙන් මුණ ගැසුණු ඔහු හා මාගේ ජීවිතය තුළ එදා සිට අප දෙදෙනා විවාහ ජීවිතයට පැමිණෙන තෙක් ඉතාමත් සුන්දර අතීත කතාවක් ලියැ වී ඇත.
ඒ අතීතය කෙතරම් සුන්දර ද?...
කාලය ගත නොවී ඒ සුන්දර කාලය තුළ ම ජීවත් වීමට තිබුණානම් කෙතරම් හොඳදැයි මා හට සිතෙනා වාර ගණන කියා නිම කළ නොහැක. එසේ වූවානම් අප පමණක් නොව මාගේ දෙමව්පියන් ද ශරීර ශක්තියෙන් යුතුව නීරෝගීමත්ව සතුටින් කාලය ගතකරන අයුරු දැක එදා මෙන් ම අදත් මට සතුටු වීමට තිබූ වාර අනන්ත ය...
..........................................................................................
අලුයම තුන පසු වී විනාඩි තිහ පසුවනවාත් සමඟ ම ඒ ඇසෙණුයේ දවසේ වැඩ ඇරඹීමේ සීනුව යි. එයට කීකරු වූ අම්මා ලිප ගිනි මෙලවූයේ ඇයගේ රාජකාරිය ඇරඹීම සංකේතවත් කිරීමට මෙනි. තත්පරෙන් තත්පරය ඉලක්කම් 12 වෙත දිවෙන තත්පර කටුව පිටුපසින් දිවයන විනාඩි කටුවත් පැය කටුවත් කාලය පිළිබඳ මවට පැවසීමේ දී ගෙදර ඇති වන්නේ එක ම යුද්ධයකි.
" ලොකු පුතා... "
"කෝ මේ ළමයා... ඉක්මන් කරන්න පුතේ පරක්කු වෙනවා..."
"අප්පච්චිට කියන්නකො ඔයාලගේ රෙදි ටික අයන් කරලා දෙන්න කියලා..."
"අනේ පුතේ මල්ලි නැගිට්ටෙ නැද්ද තවම. මල්ලිටත් නැගිට්ටවන්න කෝ... හයයි වෙලාව හයයි තිහට බස් එක එනවා... අද ඉස්කෝලේ යන්නේ නැද්ද? "
වෙනදා මෙන් අම්මාගේ සුපුරුදු හඬ පටිය ක්රියාත්මක විය.
වැඩට යන්න සූදානම් වෙමින් සිටි අප්පච්චිගේ හඬ ඇසුණේ ඒ සමඟම ය.
" ඔයාට මම හැමදාම කියනවා කලින් දවසේ රෑ ළමයින්ගේ වැඩ ටිකත් ඉවර කරලා තියන්න කියලා. රෑට රෙදි ටික මැදලා, පොත් බෑග් එක හදලා, සපත්තු පොලිෂ් කරලා තිබුණනම් උදේට මේ තරම් කලබලයක් නෑනේ..."
අප්පච්චිට කියන්න ලැබුණේ එපමණකි. ඉතිරි වචන ටික කියන්නට ඉඩ නොදුන් අම්මා නැවතත් තම හඬ අවදි කළා ය.
" මට පුළුවන් ද මේ වැඩ ඔක්කොම කරන්න..."
" මටත් තියෙන්නේ අත් දෙකයි."
" මමත් නිකන් ගෙදර ඉන්නවා නෙමෙයිනෙ.."
" උදේ ඉඳලා අර මැෂින් එක්ක ඔට්ටුවෙලා ඇවිත් ගෙදර වැඩ ටිකත් ඉවර කරනකොට මට තව රෑට ඔය වැඩ ටිකත් කරන්න වෙලාවක් තියෙනව ද? "
" මේ ළමයින්ට බැරි ඇයි තමන්ගේ වැඩ ටික කරගන්න.. "
"මෙයාලාත් දැන් පොඩි ළමයි නෙවෙයිනේ..."
අම්මාගේ පිළිතුර නිශ්ශබ්ද ව අසා සිටි අප්පච්චී,
" හරි හරි.. මම ඊයේ රෑ ඒ වැඩ ටික කළා... උදේට තියෙන යුද්ධය මං දන්නවනෙ ඉතින්... දැන් ළමයින්ට කෑ ගහන්න එපා. මමත් යනව එහෙනම්... අද එද්දි ටිකක් රෑ වෙයි."
පවසා වැඩට යාමට සූදානම් විය.
" ඔයා තමයි මේ ළමයි නරක් කරන්නේ, ඕනවට වඩා හුරතල් කරලා..."
"හරි හරි..පරිස්සමින් ගිහින් එන්න..."
අප්පච්චි පිටත් කළ පසුව අම්මා අප දෙදෙනා සූදානම් කර, මගෙත් මල්ලීගෙත් නළලත සිඹ මගේ පුතාලට බුදුසරණයි! ලෙස ආශිර්වාද කර, අප දෙදෙනා පාසල් බසයට නග්ගවා ගෙදර ඉතිරි වැඩ ටිකත් කඩිමුඩියේ සිදු කර විනාඩි දහයට පහළවට මොකක් හරි ඇඳුමක් පටලවාගෙන තම රාජකාරියට පිටත්ව යයි.
හවස පහ පමණවන විට පඩි සහිත රාජකාරියෙන් මිදී පඩි රහිත රාජකාරියට වාර්තා කිරීමට පෙර අම්මා අත්තම්මලාගේ ගෙදරට එන්නේ පාසල් ඇරී අත්තා සමඟ එහි පැමිණෙන මාත් මල්ලීත් ගෙදර එක්කරගෙන යාමට ය...
"කෝ මගේ පැටවු දෙන්නා..."
හවස් වනවාත් සමඟ ම අම්මාගේ පැමිණීම බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින මමත් මල්ලීත් එම වදන ඇසුණු සැණින් අම්මා වෙත දිව යන්නේ වැඩ ඇරී එන අම්මාගේ අතේ තියෙන කඩසෝරු මල්ල මුලින් ම තමන්ගේ අතට ගැනීමේ අටියෙනි.
"එහෙනම් දැන් යමු නේද...බඩු ටික එහෙම අරන් ලෑස්ති කරගන්නකෝ..." කඩසෝරු මල්ල අපේ අත් මත තැබීමත් සමඟ ම ඔලුව අතගාමින් අම්මා එසේ පවසන්නේ අප්රාණික වූ ස්වරයකිනි.
"අම්මේ....ළමයි දෙන්නා වද දුන්නේ නෑ නේද..." ඒත් සමඟ ම එතනට පැමිණෙන අත්තම්මා දෙස බලමින් අම්මා පවසයි...
"මොන වදයක් ද දරුවෝ... අපි ඔය ළමයි දෙන්නා වඩාගෙන ඉන්නවා යැ... ළමයි දෙන්නා ඉන්න එක අපිටත් සතුටක්... උන් දෙන්නා නැති දවසට මේ ගේ ම පාළුයි..."
ඒ අත්තම්මාගේ පිළිතුර යි... මමයි මල්ලියි එහෙ ඉන්නෙත් හරි ම කැමැත්තෙන්... අපි දෙන්නත් ගෙදර ඉන්නවට වඩා කැමති අත්තම්මලාගේ ගෙදර ඉන්න....
.........................................................................
රටා ගොතමින් දිළෙන තරු වැල්
පිරිවරාගෙන,
උජාරුවට දිළිසෙන
සඳට,
පෙම් බැන්දත්,
කවීන්.....
තරුත් අකමැති වේ ද,
තමන්ටත්,
ලියවෙනවාට,
කවි.....
සොයා පද වැල්
එකට අමුණන
කවීන් අතරට,
වී.....
තරුත් නො දනී
තරුවටත් පෙම්,
බඳින
කවියන්
සිටී.....
විසි එක් වසරක් පුරාවට
ජීවිත අත්දැකීම් ගොන්නට
එක් වූ නවමු මතකයකි
සබරෙ වසන්තය...
සොයුරු පෙමින් බැඳුණ
මුවගට සිනා කැන්දන
හැකියාවන් ඔප් නංවන
සුන්දර නවාතැන්පළ...
ජීවිතය දකින්නට
ජීවිතය දිනන්නට
සීතලේ නිදිවරන
උණුසුම් දිගු රැයවල්
දෙවුර කළු ලෝගුවෙන්
සරසනා හීනයට
නොබිඳෙනා සෙනෙහසින්
එක් කරමු මතකයන්...
කිසිවෙකුත් නොහඳුනන
නව ලොවක,
තනි වුණා සේ දැනුණා
මා හට ද,
සොය සොයා සිටියෙමි
මිතුරියක්,
අහඹු ලෙස හමු වුණා
මට ද නුඹ,
කිසි දිනක දැක නැතත්
නුඹේ රුව,
දැනුණා සොයුරියක් ලෙස
මා හට ද,
ඉතින් මා මිතුරියනි
කුමට අවසර,
රැගෙන යමු අප දෙදෙන මේ මිතුදම
ජීවිතය පුරාවට...
අම්මෙ කියල ළඟට එන්න
තාත්තගේ කරේ යන්න
මිදුල පුරා දුව පනින්න
මටත් හිතෙනවා
ආස ආස දේ කරන්න
බෑ දැන් මට හිතු හැටියට
බුදුහිමි වැඩි මග යන්නට
පෙරුම් පුරනවා
ළඟට කැඳවා
කරපටිය සකසා
හොඳයි කියලා කියද්දී
දැනුනේ නැහැ සිතට බියක්
අප්පච්චී ළඟ වගේමයි
සෙනෙහෙබර ගුරු පියාණනේ
ඔබ නොමැතිව
දැනෙයි පාළුව
හෙට එද්දී
ගුරු ගෙදරට....
පුතු රජ කරන්නට
දියණිය රැජිනක් කරන්නට
සිය වෙහෙස නොතකා
දහඩිය කඳුළු බිඳු පසෙකලා
නිරතුරු වෙහෙසෙන
පවුලක ශක්තිය,
නොමඳ රැකවරණය ලබා දෙන
නිහඬ ආදරවන්තයා
අප්පච්චී
අන් කිසිවකට
අන් කිසිවෙකුට
සම කළ නොහැකි
ආදරය,
දයාව,
සෙනෙහස,
කැපවීම
කැටිකොටගත්
ලොව ලස්සනම
අකුරු තුන
අම්මා....
දෙමලිච්චෝ දෙමලිච්චෝ
මොකද කලබලේ
සාදයක් ද මහ හයියෙන් සින්දු කියන්නේ
දරු පැටවුන් දොරට වැඩල
සතුට සමරතේ
බලන් ඉන්න ආසයි මට
නුඹේ නර්තනේ...
ජීවිත ගමන තුළ
හමුවේවි බොහෝ අය
නාඳුනන ඔබේ හමුවීම ද
අහඹුවකි දිනක සිදු වුණ....
ඉන්පසු කිසි දිනක
හමු නොවූවත් නුඹ
එදා ළංව මා වෙතට
කොඳුළ වදන් පෙළ
මාගේ දෙකන් තුළ
රැව් දේවි විටින් විට....
දහසක් සිතුවිලි ඇතත්
මා සිත තුළ
කියා ගත නොහැකිව
මුව ගොලු වී බලා සිටිමි
තවමත් මම....
ශ්රී ලංකාවේ ඇතැම් පළාත්වල වෙසෙන ගම්බද ජනයාගේ ජීවිතය හා චරිතය විනිවිද දකිමින් ඉතාමත් විශිෂ්ට නවකතාවක් ලෙස ඉදිරිපත් වූ 'The village in the jungle' නමැති කෘතිය 1913 දී ඉංග්රීසි ජාතික ලෙනාඩ් වුල්ෆ් විසින් රචනා කරන ලදි. 'බැද්දේගම' යනු මෙහි සිංහල පරිවර්තනය යි. මෙම නවකතාව බැද්දේගම නමින් සිංහලයට පරිවර්තනය කරන ලද්දේ ඒ.පී. ගුණරත්නයන් විසිනි. මෙම නවකතාව සිංහල ජන ජීවිතය ඇසුරුකොටගෙන ලියන ලද නවකතාවකි.
ඝන වනරොදකින් වට වූ පිටිසර ගම්මානයක ආර්ථික පීඩා ද විවිධ ලෙඩ රෝගයන් ද විඳදරාගනිමින් දුක්ඛිත ජීවිතයන්ට මුහුණ දෙන ගැමි ජනතාවගේ චරිතයන් මෙම නවකතාකරු කතා විශ්වය තුළ මැනවින් විද්යමාන කරයි. එසේ ම චරිත නිරූපණය කිරීමේ දී නවකතාව කියවන පාඨකයාගේ සිත තුළ සානුකම්පිත බවක් ජනිත කරවීම මෙම නවකතාව තුළ පවතින විවිශේෂත්වයක් ලෙස පෙන්වාදිය හැකි ය.
බැද්දේගම නවකතාවෙහි ප්රධාන චරිතය වන්නේ සිලිඳු ය. සිලිඳගේ චරිතය තුළ ඇති අභ්යන්තර ගති ලක්ෂණ නිරූපණය කිරීමෙහිලා කතුවරයා තම අවධානය යොමු කර ඇති අන්දම නවකතාව අධ්යයනයේ දී අපට දැකගත හැකි ය. අභ්යන්තර චරිත නිරූපණය යනු චරිතයක අභ්යන්තර සිතුම් පැතුම් ආදිය හෙළි කිරීම යි. නියම චරිත නිරූපණය යනු අභ්යන්තර චරිත නිරූපණය යි. එහි දී චිත්ත චෛතසික ස්වභාවයන් හෙළි කිරීම සිදු වේ. තමාට පිරිමි දරුවෙකු ලබා නොදුන් බව කියමින් තම බිරිඳට බනිමින් හිසටත් පපුවටත් පහර දුන්නේ ය. පහත උද්ධෘතය තුළින් එය මනාව ධ්වනිත කරයි.
''පරට්ටි ! පරට්ටි !! කෝ මට පුතෙක්? කෝ මගෙ තුවක්කුව උස්සාගෙන කැලේට යන්ට පුතෙක්? කෝ මගෙ හේන එළිකරවා ගන්ඩ පුතෙක්? ගෙදර තියාගෙන කන්ඩ අඳින්ට හරිහම්බ කරන්ඩයි දෑවැද්ද ලෑස්ති කරන්ඩයි තී මට පරට්ටියො දෙනව ද? නොදකින් තී !''
මෙසේ බනිමින් සිලිඳු ඩිංගිහාමිගේ හිසටත් පපුවටත් පහරදෙන්නට විය. දරුවන් ලැබුණු මවකට එදින ම ශාරීරිකව වදහිංසා කිරීම සමාජය අනුමත නො කරයි. නමුත් නිවුන් දරුවන් දෙදෙනෙකු ලැබුණු ඩිංගිහාමිට සිලිඳු දැඩි ලෙස පහරදීම කතුවරයා නිරූපණය කරන්නේ සහෘදයාගේ සිත සසල කරවමිනි. සිලිඳුගේ චරිතය තුළ ඇති අභ්යන්තර ගතිලක්ෂණ මෙම නවකතාව තුළ නවකතාකරු පෙන්වාදී තිබෙන්නේ ඩිංගිහාමි පිළිබඳ පාඨක සිත් තුළ සානුකම්පිත හැඟීම් ජනිත කරවමිනි. එසේ ම හින්නිහාමි විවාහ කර ගැනීමට පුංචිරාළ ගෙනා යෝජනාව සිලිඳු විසින් ප්ප්රතික්ෂේප කිරීම නිසා සිලිඳුගේ පවුලට විවිධ කරදර බාධකවලට සිදු වූ අවස්ථාව කතුවරයා හින්නිහාමිගේ චරිතය ඔස්සේ මනාව නිරූපණය කර තිබේ. හින්නිහාමිව තම වසඟයට ලබාගත නොහැකි වූ පුංචිරාළ වෙදා ගැමියන් තුළ අමුතු හැඟීමක් ඇති කළේ ය. හින්නිහාමි යක්ෂණියක් බවත් ඇය වැදුවේ ළමයෙකු නොව මුව පැටියෙකු බවත් ඊට පසු මේ ගමට හොඳක් නො වුණු බවත් ඔහු ගැමියන්ට ඒත්තු ගැන්වී ය. ගැමියෝ වෙදරාළගේ අදහස් පිළිගත්හ. ඔවුන්ගේ මෝඩ විශ්වාස කොතරම් ද කිවහොත් මුවා යක්ෂයෙකු බවත් රාත්රියේ දී අලුත් මිනීවලවල් හාරා මිනී කන බවත් සමහරු කීහ. මේ අතර ආරච්චිගේ පුතා හදිසියේ ම මළේ ය. මේ ළමයාගේ මරණයට හේතුව හින්නිහාමිත් මුවාත් බව වෙදරාළත් ආරචිත් තීරණය කළ හ. මෙහි ප්රතිඵලය වූයේ පසුදින හේනක සිටි හින්නිහාමිටත් මුවාටත් ගැමියන් විසින් පහරදීම යි. එම අවස්ථාව නවකතාකරු පෙන්වා දී තිබෙන්නේ පාඨක සිත සානුකම්පිත හැඟීම් තුළින් පුරවාලමිනි. ඒ බව පහත නිදසුනෙන් මොනවට පැහැදිලි වේ.
"මිනිස්සු ඈ එතනට ඇද ගෙන ගොස් සතාට කර තිබෙන දේ බලාගන්නා තුරු ඈ අල්ලා ගෙන සිටියහ. මුවා වේදනාවෙන් මොර දෙන්නට විය. පිරිස අතරෙන් එකෙක් පොල්ලක් කපා ගෙන මුවාගේ පස්සා ගාත් දෙක කැඩෙන තුරු තඩි බෑවේ ය. හින්නිහාමි මිනිසුන් අතර දැඟලුවා ය. පොර බැදුවා ය. එහෙත් කිසිවක් කර ගැනීමට ඈ පොහොසත් වූයේ නැත. අන්තිමේ දී වද දීමෙන් වෙහෙසට පත් ගම්මු හින්නිහාමි මුවා ගේ ළඟට වීසි කොට යන්ට ගියහ."
අනතුරුව මුව පැටවා මිය ගියේ ය. පසුදින හින්නිහාමි ද මළා ය. නූගත් ගැමියන්ගේ අන්ධ විශ්වාස නිසා මිනිස් ජීවිත නිකරුණේ විනාශවන අයුරු මෙයින් ධ්වනිත වේ. සිලිඳුගේ පවුල කෙරේ පාඨකයාගේ සිතේ දැඩි අනුකම්පාවක් ඉපදවීමට මෙම අවස්ථාව හේතු වේ.
එසේ ම හින්නිහාමිගේ එක ම සොයුරිය වූ පුංචිමැණිකාගේ මරණය ද පාඨක සිතෙහි ඇය කෙරෙහි දැඩි අනුකම්පාවක් ජනිතවන අන්දමින් නිරූපණය කිරීමට නවකතාකරු සමත් වී තිබේ. පුංචිමැණිකා වනයේ තනිවන විට මුළු වනය ම කුරිරු ලෙස ගමත් ඇගේ නිවසත් යටකරගත්තේ පාඨකයා තුළ තියුණු සංවේදනා ඇති කරමිනි. මෙතෙක් කලක් ප්රේම කළ සිලිඳු කෙරෙහිත් තමාට සදහට ම නැති වී ගිය බබුන් කෙරෙහිත් ඈ තුළ තිබූ ප්රේමය ජීවත්වීමට කරන අරගලය තුළ සිතෙන් ඈත් වී ගියේ ය. ඇය දැන් වනයේ ජීවත්වන අනෙක් සතුන් මෙන් ම බඩගින්නත් පිපාසයත් සමඟ සටන් කරන වන සතෙකු මෙන් වූවා ය. හුදෙකලා වූ ඇගේ මරණය පාඨක මනස ප්රකම්පනය කරමින් පුංචිමැණිකාගේ චරිතය නිරූපණය කිරීමට කතුවරයා උත්සුක වී තිබේ.
"අප්පොච්ච් ! අප්පොච්චි ! ඔන්න ආවා ! ඔන්න ආවා ! පඳුරෙ ඉඳලා යක්සයා පැන්නා. අප්පොච්චි කීවා වාගේ ම මාව අල්ලා ගන්ඩ යක්සයා ආවා. මාව බේරා ගනින් ! අප්පොච්චි ! මාව බේරා ගනින් !"
කැලයට යට වූ කුඩා පැල්පතෙහි තනිවම සිටින පුංචිමැණිකාගේ පැල්පතට පැමිණි ලොකු කලු වල් ඌරු තඩියාගෙන් තම දිවි ගලවා ගැනීමට තමා කුඩාකල සිට දැඩි ලෙස ආදරය කළ තම පියා හට කෑ ගසමින් තමා ළඟට පැමිණ තමා බේරාගන්නා මෙන් පුංචිමැණිකා කෑ ගසන අන්දම පුංචිමැණිකාගේ චරිතය තුළින් නවකතාකරු ජනිත කරන්නේ පාඨක සිත් තුළ සානුකම්පිත හැඟීම් උපදවන අන්දමිනි.
උක්ත නිදසුන් මඟින් සනාථ කරන්නේ, බැද්දේගම නවකතාව තුළ චරිත නිරූපනය කිරීමේ දී සානුකම්පිත බවක් පාඨක සිත් තුළ ජනිත වීම එහි පවතින විශේෂත්වකි යන්න යි.
ඇඟිලි ගනිනෙමි අවැසි දිනයට උදාවන තුරු එදින දැනේවි පාළුව මසිතට සිහිවෙද්දි ගෙදර දුවන් යන්නට හිතුන වාර ද අනන්තයි ඒ මොහොතෙ මා හට හිත හදාගමි මම ...
