රැය

 

ඝණ අන්ධකාරය,
නිවි නිවී දැල්වෙන 
කදෝපැණි එළි,

තොරතෝංචියක් නැති

පළාපෙතියන්ගේ සීපද,

කොතරම් සුන්දර ද

පද වැල් ගොතන

කවියෙකුට...

හීන දැක්කා මමත්,

 

රතු පාට මල් පිරුණු
මැයි මාර ගසක් යට
සෙමින් මිමිණූ වදන්
එක්වරම,
මහා වැසි වරුසාවක් මෙන්
දරුණු වී ඇදහැලුණු පසු

ඉතාමත් කුළුපගව

සිනා කැන් මුසුකොට

ගෙවී ගිය සුන්දර ම

අතීතය,

අමතක වූයේ කෙසේද

එම වචන දෙක තුනට

දුක සතුට බෙදාගෙන

පියමැන්නෙ අපි එකට

ඉතා සුළු මොහොතකින්

දෙතැනකට වෙන්නටද

එදා පියමං කළ

සොඳුරු මංමාවත් දිග

තවමත් මා,

තනිකමත්

පාළුවත්

දොම්නසත්

පොදි බැඳන්

සොය සොයා ඇවිද යමි

වැරදුනේ කොතැනකද

අන් සියලු දෙනා මෙන්

රංතාලිය වැව පාමුළ

හීන දැක්කා මමත්,

ඔබ ළඟ ම සිටින්නට

ජීවිතය පුරාවට...