අම්මේ... අම්මේ...
මද වේලාවක් අතීතයේ සිරවී සිටි මා පියවි සිහියට පැමිණියේ චූටි පුතාගේ කෑ ගැසීමත් සමඟ ය.
මම මගේ දරුවන් දෙදෙනාගෙන් මාගේ අතීතය දකිමි. මගේ අම්මාට මෙන් මට ද සිටින්නේ දුවයි පුතයි. මමත් මල්ලීත් ගත කළ ඒ සුන්දර ළමා කාලය මගේ දරුවන් දෙදෙනා තුළින් මා විඳින්නේ ඒ නිසා විය හැකි ය. මාගේ සැමියා වෛද්යවරයෙකි. සුදත් වන ඔහු මට පළමුවරට මුණ ගැසුණේ විශ්වවිද්යාලයේ නාට්ය උත්සවයක් බැලීමට ගිය අවස්ථාවේදී ය.
කලා මාධ්යයෙන් උසස්පෙළ විභාගයට පෙනී සිටි මා අද ගුරුවරියෙකි. උසස්පෙළ විභාගයෙන් පසු පේරාදෙණිය විශ්වවිද්යාලයේ පළමුවන වසරේ මා අධ්යයන කටයුතු සිදු කරන විට සුදත් සිටියේ වෛද්ය පීඨයේ දෙවන වසරේ අධ්යයන කටයුතු සිදු කරමිනි.
එක් දිනක් පේරාදෙණිය විශ්වවිද්යාලයේ වලේ පැවැත් වූ නාට්ය උත්සවයක් නැරඹීමට පැමිණ අහම්බෙන් මුණ ගැසුණු ඔහු හා මාගේ ජීවිතය තුළ එදා සිට අප දෙදෙනා විවාහ ජීවිතයට පැමිණෙන තෙක් ඉතාමත් සුන්දර අතීත කතාවක් ලියැ වී ඇත.
ඒ අතීතය කෙතරම් සුන්දර ද?...
කාලය ගත නොවී ඒ සුන්දර කාලය තුළ ම ජීවත් වීමට තිබුණානම් කෙතරම් හොඳදැයි මා හට සිතෙනා වාර ගණන කියා නිම කළ නොහැක. එසේ වූවානම් අප පමණක් නොව මාගේ දෙමව්පියන් ද ශරීර ශක්තියෙන් යුතුව නීරෝගීමත්ව සතුටින් කාලය ගතකරන අයුරු දැක එදා මෙන් ම අදත් මට සතුටු වීමට තිබූ වාර අනන්ත ය...
..........................................................................................
