පෙරුම් පුරනවා

 

අම්මෙ කියල ළඟට එන්න

තාත්තගේ කරේ යන්න

මිදුල පුරා දුව පනින්න

මටත් හිතෙනවා

ආස ආස දේ කරන්න

බෑ දැන් මට හිතු හැටියට

බුදුහිමි වැඩි මග යන්නට

පෙරුම් පුරනවා

විශ්‍රාම යන ගුරු පියාණන් හට

 

ළඟට කැඳවා

කරපටිය සකසා

හොඳයි කියලා කියද්දී

දැනුනේ නැහැ සිතට බියක්

අප්පච්චී ළඟ වගේමයි

සෙනෙහෙබර ගුරු පියාණනේ

ඔබ නොමැතිව 

දැනෙයි පාළුව

හෙට එද්දී

ගුරු ගෙදරට....

අප්පච්චී ❤️

 

පුතු රජ කරන්නට

දියණිය රැජිනක් කරන්නට

සිය වෙහෙස නොතකා

දහඩිය කඳුළු බිඳු පසෙකලා

නිරතුරු වෙහෙසෙන

පවුලක ශක්තිය,

නොමඳ රැකවරණය ලබා දෙන

නිහඬ ආදරවන්තයා

අප්පච්චී

අම්මා ❤️

අන් කිසිවකට

අන් කිසිවෙකුට

සම කළ නොහැකි

ආදරය,

දයාව,

සෙනෙහස,

කැපවීම

කැටිකොටගත්

ලොව ලස්සනම

අකුරු තුන

අම්මා....

දෙමලිච්චෝ දෙමලිච්චෝ....

 

දෙමලිච්චෝ දෙමලිච්චෝ 

මොකද කලබලේ

සාදයක් ද මහ හයියෙන් සින්දු කියන්නේ

දරු පැටවුන් දොරට වැඩල

සතුට සමරතේ

බලන් ඉන්න ආසයි මට

නුඹේ නර්තනේ...

ගොලු වූ වදන්

 

ජීවිත ගමන තුළ

හමුවේවි බොහෝ අය

නාඳුනන ඔබේ හමුවීම ද

අහඹුවකි දිනක සිදු වුණ....

ඉන්පසු කිසි දිනක

හමු නොවූවත් නුඹ

එදා ළංව මා වෙතට

කොඳුළ වදන් පෙළ

මාගේ දෙකන් තුළ

රැව් දේවි විටින් විට....

දහසක් සිතුවිලි ඇතත්

මා සිත තුළ

කියා ගත නොහැකිව

මුව ගොලු වී බලා සිටිමි

තවමත් මම....

බැද්දේගම නවකතාව ඇසුරින්,

 බැද්දේගම නවකතාව පාඨක සිත් තුළ සානුකම්පිත හැඟීම් ජනිත කරමින් චරිත නිරූපණයවන අන්දම පිළිබඳ විචාරයක්...

           ශ්‍රී ලංකාවේ ඇතැම් පළාත්වල වෙසෙන ගම්බද ජනයාගේ ජීවිතය හා චරිතය විනිවිද දකිමින් ඉතාමත් විශිෂ්ට නවකතාවක් ලෙස ඉදිරිපත් වූ 'The village in the jungle' නමැති කෘතිය 1913 දී ඉංග්‍රීසි ජාතික ලෙනාඩ් වුල්ෆ් විසින් රචනා කරන ලදි. 'බැද්දේගම' යනු මෙහි සිංහල පරිවර්තනය යි. මෙම නවකතාව බැද්දේගම නමින් සිංහලයට පරිවර්තනය කරන ලද්දේ ඒ.පී. ගුණරත්නයන් විසිනි. මෙම නවකතාව සිංහල ජන ජීවිතය ඇසුරුකොටගෙන ලියන ලද නවකතාවකි.

             ඝන වනරොදකින් වට වූ පිටිසර ගම්මානයක ආර්ථික පීඩා ද විවිධ ලෙඩ රෝගයන් ද විඳදරාගනිමින් දුක්ඛිත ජීවිතයන්ට මුහුණ දෙන ගැමි ජනතාවගේ චරිතයන් මෙම නවකතාකරු කතා විශ්වය තුළ මැනවින් විද්‍යමාන කරයි. එසේ ම චරිත නිරූපණය කිරීමේ දී නවකතාව කියවන පාඨකයාගේ සිත තුළ සානුකම්පිත බවක් ජනිත කරවීම මෙම නවකතාව තුළ පවතින විවිශේෂත්වයක් ලෙස පෙන්වාදිය හැකි ය.

        බැද්දේගම නවකතාවෙහි ප්‍රධාන චරිතය වන්නේ සිලිඳු ය. සිලිඳගේ චරිතය තුළ ඇති අභ්‍යන්තර ගති ලක්ෂණ නිරූපණය කිරීමෙහිලා කතුවරයා තම අවධානය යොමු කර ඇති අන්දම නවකතාව අධ්‍යයනයේ දී අපට දැකගත හැකි ය. අභ්‍යන්තර චරිත නිරූපණය යනු චරිතයක අභ්‍යන්තර සිතුම් පැතුම් ආදිය හෙළි කිරීම යි. නියම චරිත නිරූපණය යනු අභ්‍යන්තර චරිත නිරූපණය යි. එහි දී චිත්ත චෛතසික ස්වභාවයන් හෙළි කිරීම සිදු වේ. තමාට පිරිමි දරුවෙකු ලබා නොදුන් බව කියමින් තම බිරිඳට බනිමින් හිසටත් පපුවටත් පහර දුන්නේ ය. පහත උද්ධෘතය තුළින් එය මනාව ධ්වනිත කරයි. 

''පරට්ටි ! පරට්ටි !! කෝ මට පුතෙක්? කෝ මගෙ තුවක්කුව උස්සාගෙන කැලේට යන්ට පුතෙක්? කෝ මගෙ හේන එළිකරවා ගන්ඩ   පුතෙක්? ගෙදර තියාගෙන කන්ඩ අඳින්ට හරිහම්බ කරන්ඩයි දෑවැද්ද ලෑස්ති කරන්ඩයි තී මට පරට්ටියො දෙනව ද? නොදකින් තී !''

                මෙසේ බනිමින් සිලිඳු ඩිංගිහාමිගේ හිසටත් පපුවටත් පහරදෙන්නට විය. දරුවන් ලැබුණු මවකට එදින ම ශාරීරිකව වදහිංසා කිරීම සමාජය අනුමත නො කරයි. නමුත් නිවුන් දරුවන් දෙදෙනෙකු ලැබුණු ඩිංගිහාමිට සිලිඳු දැඩි ලෙස පහරදීම කතුවරයා නිරූපණය කරන්නේ සහෘදයාගේ සිත සසල කරවමිනි. සිලිඳුගේ චරිතය තුළ ඇති අභ්‍යන්තර ගතිලක්ෂණ මෙම නවකතාව තුළ නවකතාකරු පෙන්වාදී තිබෙන්නේ ඩිංගිහාමි පිළිබඳ පාඨක සිත් තුළ සානුකම්පිත හැඟීම් ජනිත කරවමිනි. එසේ ම හින්නිහාමි විවාහ කර ගැනීමට පුංචිරාළ ගෙනා යෝජනාව සිලිඳු විසින් ප්ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නිසා සිලිඳුගේ පවුලට විවිධ කරදර බාධකවලට සිදු වූ අවස්ථාව කතුවරයා හින්නිහාමිගේ චරිතය ඔස්සේ මනාව නිරූපණය කර තිබේ. හින්නිහාමිව තම වසඟයට ලබාගත නොහැකි වූ පුංචිරාළ වෙදා ගැමියන් තුළ අමුතු හැඟීමක් ඇති කළේ ය. හින්නිහාමි යක්ෂණියක් බවත් ඇය වැදුවේ ළමයෙකු නොව මුව පැටියෙකු බවත් ඊට පසු මේ ගමට හොඳක් නො වුණු බවත් ඔහු ගැමියන්ට ඒත්තු ගැන්වී ය. ගැමියෝ වෙදරාළගේ අදහස් පිළිගත්හ. ඔවුන්ගේ මෝඩ විශ්වාස කොතරම් ද කිවහොත් මුවා යක්ෂයෙකු බවත් රාත්‍රියේ දී අලුත් මිනීවලවල් හාරා මිනී කන බවත් සමහරු කීහ. මේ අතර ආරච්චිගේ පුතා හදිසියේ ම මළේ ය. මේ ළමයාගේ මරණයට හේතුව හින්නිහාමිත් මුවාත් බව වෙදරාළත් ආරචිත් තීරණය කළ හ. මෙහි ප්‍රතිඵලය වූයේ පසුදින හේනක සිටි හින්නිහාමිටත් මුවාටත් ගැමියන් විසින් පහරදීම යි. එම අවස්ථාව නවකතාකරු පෙන්වා දී තිබෙන්නේ පාඨක සිත සානුකම්පිත හැඟීම් තුළින් පුරවාලමිනි. ඒ බව පහත නිදසුනෙන් මොනවට පැහැදිලි වේ. 

"මිනිස්සු ඈ එතනට ඇද ගෙන ගොස් සතාට කර තිබෙන දේ බලාගන්නා තුරු ඈ අල්ලා ගෙන සිටියහ. මුවා වේදනාවෙන් මොර දෙන්නට විය. පිරිස අතරෙන් එකෙක් පොල්ලක් කපා ගෙන මුවාගේ පස්සා ගාත් දෙක කැඩෙන තුරු තඩි බෑවේ ය. හින්නිහාමි මිනිසුන් අතර දැඟලුවා ය. පොර බැදුවා ය. එහෙත් කිසිවක් කර ගැනීමට ඈ පොහොසත් වූයේ නැත. අන්තිමේ දී වද දීමෙන් වෙහෙසට පත් ගම්මු හින්නිහාමි මුවා ගේ ළඟට වීසි කොට යන්ට ගියහ."

අනතුරුව මුව පැටවා මිය ගියේ ය. පසුදින හින්නිහාමි ද මළා ය. නූගත් ගැමියන්ගේ අන්ධ විශ්වාස නිසා මිනිස් ජීවිත නිකරුණේ විනාශවන අයුරු මෙයින් ධ්වනිත වේ. සිලිඳුගේ පවුල කෙරේ පාඨකයාගේ සිතේ දැඩි අනුකම්පාවක් ඉපදවීමට මෙම අවස්ථාව හේතු වේ.

                    එසේ ම හින්නිහාමිගේ එක ම සොයුරිය වූ පුංචිමැණිකාගේ මරණය ද පාඨක සිතෙහි ඇය කෙරෙහි දැඩි අනුකම්පාවක් ජනිතවන අන්දමින් නිරූපණය කිරීමට නවකතාකරු සමත් වී තිබේ. පුංචිමැණිකා වනයේ තනිවන විට මුළු වනය ම කුරිරු ලෙස ගමත් ඇගේ නිවසත් යටකරගත්තේ පාඨකයා තුළ තියුණු සංවේදනා ඇති කරමිනි. මෙතෙක් කලක් ප්‍රේම කළ සිලිඳු කෙරෙහිත් තමාට සදහට ම නැති වී ගිය බබුන් කෙරෙහිත් ඈ තුළ තිබූ ප්‍රේමය ජීවත්වීමට කරන අරගලය තුළ සිතෙන් ඈත් වී ගියේ ය. ඇය දැන් වනයේ ජීවත්වන අනෙක් සතුන් මෙන් ම බඩගින්නත් පිපාසයත් සමඟ සටන් කරන වන සතෙකු මෙන් වූවා ය. හුදෙකලා වූ ඇගේ මරණය පාඨක මනස ප්‍රකම්පනය කරමින් පුංචිමැණිකාගේ චරිතය නිරූපණය කිරීමට කතුවරයා උත්සුක වී තිබේ.

"අප්පොච්ච් ! අප්පොච්චි ! ඔන්න ආවා ! ඔන්න ආවා ! පඳුරෙ ඉඳලා යක්සයා පැන්නා. අප්පොච්චි කීවා වාගේ ම මාව අල්ලා ගන්ඩ යක්සයා ආවා. මාව බේරා ගනින් ! අප්පොච්චි ! මාව බේරා ගනින් !"

           කැලයට යට වූ කුඩා පැල්පතෙහි තනිවම සිටින පුංචිමැණිකාගේ පැල්පතට පැමිණි ලොකු කලු වල් ඌරු තඩියාගෙන් තම දිවි ගලවා ගැනීමට තමා කුඩාකල සිට දැඩි ලෙස ආදරය කළ තම පියා හට කෑ ගසමින් තමා ළඟට පැමිණ තමා බේරාගන්නා මෙන් පුංචිමැණිකා කෑ ගසන අන්දම පුංචිමැණිකාගේ චරිතය තුළින් නවකතාකරු ජනිත කරන්නේ පාඨක සිත් තුළ සානුකම්පිත හැඟීම් උපදවන අන්දමිනි.

                 උක්ත නිදසුන් මඟින් සනාථ කරන්නේ, බැද්දේගම නවකතාව තුළ චරිත නිරූපනය කිරීමේ දී සානුකම්පිත බවක් පාඨක සිත් තුළ ජනිත වීම එහි පවතින විශේෂත්වකි යන්න යි.

ලොවම මගෙ වගෙ හැඟේ

 

සිනිදු සළු පට

මීදුමෙන් වට

සිහින සරසවි බිමේ

සොයුරු දම් මැද

ඇවිද යන්නට

විසල් සිහිනය දිගේ

පිරූ පෙරුමන්

සැබෑ වී ඇත

නොසිතු විලසින් අද දිනේ

නව ලොවට පා තබන මොහොතේ 

ලොවම මගෙ වගෙ හැඟේ....

අක්කා ❤️

 

මාව නළවා කුඩා කල සිට

දුවෙක් වාගේ මාව හැදුවා

ඕනෑ එපාකම් සොයලා බලලා

අම්මා වාගේ ළඟින් හිටියා

ඇගේ වැඩ ටික පසෙක දමලා

මගේ ගමනට දිරිය දුන්නා

මගේ දිනුමෙදි මටත් වැඩියෙන්

සතුටු කඳුලක් බිමට හෙලුවා

ඉඳලා හිටලා කුඩා දෙයටත්

රණ්ඩු සරුවල් වුණා කියලා

මාව අතහැර දමා ගියෙ නැත

සෙවනැල්ලකි මට

මගේ අක්කා

මගේ පසුපස ශක්තියක් වී

නිරන්තරයෙන් රැඳී සිටිනා

මගේ ලෝකෙට නැතිව බහැ මට

නුඹයි මාගේ දෙවැනි අම්මා

ඉගිළෙන සිහින පද්‍ය පන්තිය ඇසුරෙන්....

 

          කොළඹ යුගයේ දෙවන පරපුරට අයිති කවීන් ලංකාවේ කාව්‍ය ඉතිහාසයේ වඩාත් ප්‍රචලිත වූ කවීන් පිරිසකි. දෙවැනි පරපුර හෙවත් තරුණ පරපුර නියෝජනය කරන කවීහු අතරින් සාගර පලන්සූරිය කිවිඳුන් කැපී පෙනෙන කාව්‍ය රචකයෙකි. මොහුගේ විශිෂ්ට වූ කාව්‍ය නිර්මාණ අතරේ 'ඉගිළෙන සිහින' නම් කාව්‍ය නිර්මාණය ද අගනා කාව්‍ය රචනාවකි.

          මෙම කාව්‍ය රචනාවේ දී කවියා අරමුණු කොටගෙන ඇත්තේ නිදහස නිරූපණය කිරීමයි. විවිධාකාර වූ නිදහස් සිතුවිලි අතරින් කවියා මෙම පද්‍ය පන්තියට පාදක කරගෙන ඇත්තේ කුරුලු පැටවුන්ගේ නිදහස පිළිබඳ වූ සිතුවිල්ල යි. කවියා තම වස්තුවිෂය ලෙස යොදාගෙන ඇත්තේ කූඩුවක් තුළ හැදුණු වැඩුණු කුඩා කුරුලු පැටවෙකි. මිනිසා ඇතුළු ඕනෑම සත්ත්වයෙකු වැඩි ඇල්මක් දක්වන්නේ නිදහස් ජීවීන් වීමට ය. එසේ ම ක්‍රමයෙන් වැඩෙන මෙම කුරුලු පැටවාගේ ප්‍රාර්ථනය වන්නේ ද නිල් අහස්තලයේ නිදහසේ පියාසර කිරීම ය.

          ඉගිළෙන සිහින නම් පද්‍ය පන්තිය පුරාවට ම දැකගත හැකි වන්නේ ජන කවි ව්‍යවහාරය යි. කොළඹ යුගයේ දෙවන පරපුරේ කවීන් පොදුවේ භාවිත කළ මෙම ව්‍යවහාර බස්වහර මෙම පද්‍ය පන්තියට යෝග්‍ය පරිදි යොදගැනීමට සාගර පලන්සූරිය කිවිඳුන් සමත් වී තිබේ.

          නිදහසේ ඇති වටිනාකම කියාපාන මෙම පැදි පෙළ ආරම්භ වන්නේ, කුරුලු පැටවා හැදුණු වැඩුණු පරිසරයත් එම පැටවාට තම දෙමාපියන්ගෙන් ලැබුණු සෙනෙහසත් රැකවරණයත් කෙසේදැයි සඳහන් කරමිනි.

මිනිහා නගන කටහඬ නොම වැකෙන          කනේ

ඇත මෙහි කුරුලු කූඩුව උස ගහක               බෙනේ

නැත උවදුරක් මෙහි මෙතුවක් පහළ              වුණේ

පැටවගෙ කුඩා දෙනෙතට නිල් අහස            පෙනේ

          සරල බස්වහරකින් රචිත මෙම පද්‍යය තුළින් කවියා ධ්වනිත කරන්නේ කුරුලු පැටවාට දෙමාපියන් විසින් ලැබෙන ආරක්ෂාව යි. මෙම් පද්‍ය පාදයන් කියවීමේ දී පෙනී යන්නේ මවුපිය කුරුල්ලන් තම පැටවා රැක ගැනීම පිණිස මිනිසාගේ වාසභූමුයෙන් ඉවත් වී තවත් සතෙකුට තම පැටවාට ළං වීමට නොහැකි සේ උස ගසක තම නිවහන ඉදිකර ඇති බව යි. ඒ පිළිබඳ කවියා ඉහත කවියේ මෙසේ පෙන්වාදෙයි. 'මිනිහා නගන කටහඬ නොම වැකෙන කනේ, ඇත එම කුරුලු කූඩුව උස ගසක බෙනේ.' එසේ ම මෙහි දී කවියා යොදාගෙන ඇති යෙදුමක්වන 'නැත උවදුරක්' යන යෙදුමෙන් ද පෙනී යන්නේ එම පැටවාගේ ආරක්ෂාව පිළිබඳ මවුපිය කුරුල්ලන් වඩාත් අවධානයෙන් සිටින බව යි. දෙමාපියන් කොතරම් තම දරුවන් රැකගනු ලැබුවත් දරුවන් තම නිදහස ලබා ගැනීමට කටයුතු කරන බව 'පැටවගෙ කුඩා දෙනෙතට නිල් අහස පෙනේ' යන යෙදුමෙන් කවියා පෙන්වා දී තිබේ.

          සිව්පද ආකෘතියකින් සමන්විත මෙම පද්‍ය පන්තිය තවත් රස ගැන්වීම සඳහා කවියා ව්‍යංග්‍යාර්ථය නමැති කාව්‍ය උපක්‍රමය යොදාගෙන ඇති බව පහත නිදසුනෙන් ගම්‍යමාන වේ.

උණුසුම් ගතිය ඇති මුත් සිය              කැදැල්ලෙහි

පැටවා කැමති නැත සිර වී                    විසිල්ලෙහි

දෙනෙතට නිල් අහස යොමුවන          ඇසිල්ලෙහි

ඔහු යෙදෙනවා නිදහස ගැන             සෙවිල්ලෙහි

          කුරුලු පැටවාට සිය කැදැල්ල තුළ දෙමාපියන්ගේ සෙනෙහස නොඅඩුව ලැබුණ ද එම පැටවාට තම කැදැල්ල ඔහු සිර වී සිටින සිරගෙයකි. කවියා නිරන්තරයෙන් භාවිත ක්‍ර ඇති 'නිල් අහස' යන යෙදුමෙන් කවියා නිදහස සංකේතවත් කර දක්වයි. මේ සියල්ල මඟින් ගම්‍යමාන වන්නේ කුරුලු පැටවාගේ සිතුවිලි තුළින් නිදහස සොයා යන මනස එනම් අලුත් ලොවකට පිවිසීමට ළමා මනසෙහි ඇති ආශාව කවියා ව්‍යංගයෙන් පෙන්වාදෙන ආකාරය යි.

          දෙමාපියන් තමන්ට කෙතරම් ආදරය කළත් පැටවට ඇත්තේ එක ම සිහිනයකි. එනම්, තම දෙමාපියන්ගේ රැකවරණයෙන් මිදී නිදහසේ ඉගිළීයාම ය. එම සිහිනය සැබෑවන තුරු කුරුලු පැටවාට කිසිඳු සැපතක් නොමැත.

මව්පිය කුරුල්ලන් රැකවරණය                    ඇතුව

උන්ගේ ආලයේ වෙසෙසත්                       ගජමුතුව

පැටවගෙ දෙනෙත පවතී කවදත්                   රතුව

සැපතක් ඔහුට නැත් ඉගිළෙන්නට              නැතුව

          'ගජමුතු' යනු ඉතාමත් වටිනා සම්පතකි. කවියා මෙහි දී දොමාපියන්ගේ රැකවරණය, සෙනෙහස ඇතිව ජීවත්වීම උපමා කොට ඇත්තේ ගජමුතුවලට ය. එතරම් වටිනා වූ සම්පතක් මෙම කුරුලු පැටවා සතුව පැවතිය ද පැටවා සෑම දිනක ම සිටින්නේ තම දෙනෙත රතු කරගෙන ය. ඊට හේතුව ඔහුට නිදහසේ ඉගිළීයාමට ඉඩහසර නොලැබීම යි. ඉහත කවියෙන් කවියා උත්සාහ කරන්නේ නිදහසේ ඇති වටිනාකම නිරූපණය කිරීමට ය.

          නිදහස සොයා පියඹායාමට උත්සාහ කරන පැටියාට තමා දෙමාපියන්ගේ රැකවරණය යටතේ ජීවත්වීම පෙනීයන්නේ සිරගෙයක සිරවී සිටින්නාක් මෙනි. එවැනි අවස්ථාවක දී එම පැටවාට කුඩා නිදහසක් ලැබුණ ද ඔහුට එය මහමෙරක් වැන්න. එම පැටවා තුළ තිබෙන්නා වූ මෙම සිතුවිල්ල නිසා ම තමාගේ නිවස තුළට වඩා පිටත හොඳ බව පෙනෙයි. නමුත් එම කුඩා පැටවාට පිටත තිබෙන කුරිරු බව වැටහෙන්නේ නැත.

අරුණලු වැටෙයි පොඩි සිදුරෙන් කුරුලු          ගෙට

ගී හඬ පිටත් වෙයි රුක්ලිය මුදුන                       සිට

කවුළුව තුළින් එළියට හිස දමන                         විට

හොඳ බව පෙනෙයි මෙහි ඇතුළට වැඩිය           පිට

           ඉහත නිදසුන දෙස බලන විට පෙනී යන්නේ කුරුලු පැටවාට නිදහස කොතරම් සැනසිලිදායක ද යන්නයි. එසේ ම තම අරමුණවන නිදහසේ වටිනාකම පෙන්වාදීමට උත්සුකවන මෙම කවියා මෙම පද්‍ය පන්තිය තුළ එළිවැට රැක ගැනීමට ද සමත් වී තිබේ. ඉහත නිදසුනේ ඇති ' ගෙට, සිට, වට, පිට ' යන පදවලින් එය වඩාත් හොඳින් විද්‍යමාන වේ. එපමණක් නොව එම පද තුළින් මෙම පැදිපෙළෙහි තිබෙන්නා වූ ශබ්ද රසය ද මොනවට පැහැදිලි වේ.

         සාගර පලන්සූරිය කිවිඳුන් මෙම පද්‍ය නිර්මාණය අවසන් කරන්නේ පාඨකයාගේ සිතෙහි තියුණු කම්පනයක් ඇති කරමිනි.

මවුපිය කුරුල්ලන් ආහර රැගෙන                 කටින්

ආවා පුරුදු ලෙස පැටියා දකින                        අටින්

දුටුවා හිස්ව ඇති බව ගෙය එහෙම               පිටින්

පැටවා ගිහින් එළි වෙන කොට හතර            වටින්

           මවුපියන් වෙනදා මෙන් ම ආදරයෙන් තම පැටවාගේ කුසගින්න නිවීමට ආහාර රැගෙන එන අවස්ථාවේ දී ඔවුන් දකින්නේ හිස් වූ කූඩුවකි. මෙහි දී කවියා පෙන්වා දෙන්නේ පැටවා තමාගේ නිදහස සොයාගෙන ගොස් ඇති ආකාරය යි.

          දෙමාපියන් කොතරම් සෙනෙහසින් තම දරුවන් රැකබලා ගත්ත ද දරුවන් තම නිදහස සොයා යන ගමන්මාර්ගය දෙමාපියන්ට වසා දැමිය නොහැකි ය. සහෘද සිත් සංවේදී කරමින් ඉතාමත් සාර්ථක ලෙස නිර්මාණය කොට ඇති මෙම නිර්මාණයෙන් කවියා ධ්වනිත කරන්නේ මවුපියන් කෙතරම් සෙනෙහසින් තම දරුවන් ඇතිදැඩි කළත් ඔවුන් තම නිදහස් ලෝකය කරා යාමෙන් වැළැක්විය නොහැකි බව යි.

වැලි කැටය

 

මා ගෙවන්නේ ඒකාකාරී ජීවන රටාවකි...
වැසි දියෙන් නැහැවෙමි
හිරු එළියෙන් බැට කමි
ඒ විතරක් ද,
නිරන්තරයෙන් එහෙ මෙහෙ දුවන
වාහනවල
සතා සිවුපාවන්ගේ
මිනිසාගේ
පයට පෑගෙමි
එවිට මගේ වේදනාව තේරුම් ගෙන
මා වැළඳ ගන්නේ 
මිහිකත් මාතාව පමණි
ඒ සෙනෙහසට මා
තව තවත් 
තුරුළු වෙමි
අනේ... ඉදිරියේදීවත්...
නෑ නෑ
එය මගේ ඉරණමයි
එය මට ජීවිතය පුරාවට 
උරුම වූවකි.