වැලි කැටය

 

මා ගෙවන්නේ ඒකාකාරී ජීවන රටාවකි...
වැසි දියෙන් නැහැවෙමි
හිරු එළියෙන් බැට කමි
ඒ විතරක් ද,
නිරන්තරයෙන් එහෙ මෙහෙ දුවන
වාහනවල
සතා සිවුපාවන්ගේ
මිනිසාගේ
පයට පෑගෙමි
එවිට මගේ වේදනාව තේරුම් ගෙන
මා වැළඳ ගන්නේ 
මිහිකත් මාතාව පමණි
ඒ සෙනෙහසට මා
තව තවත් 
තුරුළු වෙමි
අනේ... ඉදිරියේදීවත්...
නෑ නෑ
එය මගේ ඉරණමයි
එය මට ජීවිතය පුරාවට 
උරුම වූවකි.